از نیمه هایش که گذشتیم
می رویم به حیاط
می نشینیم زیر ِ درخت گیلاس .
پرنده ای هست که هر شب
آوازش از
مخفی ترین شاخه می آید
تا صبح
گوش می دهیم
و اصلا مهم نیست که چند سالی ست
درخت ِ گیلاس را
بُریده ایم .
+
نوشته شده در دوم شهریور 1387ساعت 12:17 توسط ایوب عبدل
|
